Image and video hosting by TinyPicVurulup tertemiz alnından, uzanmış yatıyor, Bir hilal uğruna, ya Rab, ne güneşler batıyor!

10 Şubat 2017 Cuma

Kendimi Ötekileştirmişim

Başlıktan da anlaşılacağı gibi kendimi zamanla ötekileştirmişim. 
Bu yazımı günlük gibi yazmak istiyorum. Yarı yıl tatili gelir gelmez şehir dışındaki akrabalarımda yıllık ziyaretlerini gerçekleştirmek için misafirliğe geldiler. Bu yıl bir değişiklik oldu. Diğer akrabalar ile evde buluşma düzenlediler. Aslında küçükken evlerinde kaldığım, sevdiğim ve sıcak olduğum insanlardı. Yaşım ve yaşadıklarım yüzünden mi bilmem kendimi ortamdan soyutlanmış ve etrafı duvarlarla örülü bir insan gibi hissettim. Onlar gülerken, eğlenirken ben ne gülecek bir an yakalayabildim, ne konuşacak bir şey bulabildim. Bu yüzden her seferinde kendimi mutfağa atmak istedim. Ben nasıl bu duruma geldim, nasıl oldum bilmiyorum ama kendimi çok garip hissettim. 
Büyük teyzem; -''Kendimin, benliğimin nereye ait olduğumu düşünürüm ve ait olduğum yeri bulamam.'' derdi. Bende nereye ait olduğumu bulamadım. O günden bu güne düşünüyorum! ''Beni böyle yapan neydi? Neden böyle oldum? Neden insanlardan uzaklaştım?'' Bu soruların cevabını tam olarak bulamasam da güvensizlik yüzünden olduğunu fark ettim. Çevremde ki insanlardan kendimi soyutlamamın sebebi başka bir şey olamazdı. Neden insanlar menfaatsiz iş yapmaz oldu acaba? Acaba neden insanlar yüzümüze gülerken arkamızdan konuşmaya başladı? Bunları ciddi anlamda merak ediyorum. Ya ben küçükken çok saftım farkında değildim kötülüğün, ya da zaman ilerledikçe çağ değiştikçe bu kadar kötü oldu insanlar. Çevremde sırtımı yaslayabileceğim kimsenin olmadığını fark etmem beni çok derinden etkiledi. Benim içine kapanmamın sebebinin en yakınlarım olduğunu anlamam, hep üzerini kapadığım şeylerin üzerini açmam da canımı yakmadı değil. Yine de şükrediyorum, bu yaşıma kadar kötü insanlarla karşılaşmadım. Bilmiyorum bu yaştan sonra birilerine güvenebilir miyim ama kendimde fark ettiğim bu eksiklikten kurtulmak istiyorum... Keşke üzerini kapadıklarım hep kapalı kalsaydı... Sanırım ben çok mutsuz bir insanım.

12 yorum:

  1. Senin gibi hisseden çok fazla insan var ki ben de onlardan biriyim.İnsan tek başına kaldığında bir düşünüyor "Kim var ki yanımda?" ya da "Yanımda olanlar gerçekten de yanımda mı?" Ben de bu sıralar bu iki soruyu kendime sorup duruyorum...Sonra fark ediyorum ki insanları kendimden uzaklaştıran benim-güvensizlik-.Toplu ortamlara girmekten kaçınıyorum çünkü biliyorum ki senin gibi ben de oraya ait olmadığımı hissedeceğim...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Kendimi tek sanıyordum. Sanırım toplum bizi güvensizliğe itti. :(

      Sil
  2. Sanırım hatta eminim sen yalnız değilsin, ben, o ve öbürü, senin gibi çok fazla insan var. Mutlu olmamakta bir başarısızlık değil, ne yapalım hayatta mutsuzlukta var. Biz büyürken bir rüzgar esti ve üstüne pofidik battaniyeler örtüp kapadığımız şeylerin üstü açılıverdi sadece o kadar. Üzülme demiyorum, diyemiyorum. Bu yorumu hem size hem biraz da kendime yazdım galiba O.o

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yalnız değilmişim evet yalnız olmadığıma sevindim aslında. Üzülmemek elde değil. :(

      Sil
  3. ben de senin gibiyim.ama benden küçük bir tavsiye:seni az da olsa mutlu eden en az ikiden fazla uğraş bul arasıra mutlu olursun(ben öyle yaptım)güvensizlik için bir şey diyemeyeceğim çünkü senin gibi güven duyamıyorum ve bunu yok etmek gibi güvenime aykırı bir şey yapamadım :) neyse son olarak hayatta kendini ve sevdiklerini çok yıpratmadan yapabileceğini yap gerisini de Allah'a bırak güzel insan :) kendine dikkat et :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ben tamamen yok ettim sanırım şu an çevremde arkadaşım yok ben terk ettim onları çok sordular cevap vermek istemedim. Aslında hepsi de yaptıkları şeyin farkındaydılar, Özür dileyen de oldu ama iş işten geçti. Ailem haricinde kimseye güvenim yok galiba yıpratmaktan çok uzak kalmayı tercih ediyorum. Tabii bu son deneyimimde benim açımdan üzücü oldu bu da bir gerçek. :) Sende kendine dikkat et yine gel bloguma. :)

      Sil
    2. Tabiiki de gelirim ve umarım daha mutlu olur kötü olmayan insanlar :)

      Sil
  4. Bloguna yeni rastladım öncelikle harika blogun var :) yazıyı okuyunca yazmak istedim bu konuda yalnız değilsin hatta duygularıma tercüman olmuşsun :o Bende küçükken gülüp eğlendiğim hatta lütfen bizde kalın dediğim insanlardan kaçar oldum bende mutfağa uçuyorum :D sanırım bu durum şöyle ki aylarca arayıp sormayan, hal hatır sormayan kişiler birden yüzümüze gülmeye başlayınca yada sorular sormaya başlayınca neye uğradığımızı şaşırıyoruz şahsen ben öyleyim :D ayrıca arkadaşlarımdan da uzaklaştım çevremde fazla insan kalmadı bence böyle daha güzel az ve öz insan :) bu durum güven eksikliğinden mi yoksa mutsuzluğumdan mı bilmiyorum. artık kötü bir durum olsada alışkınız zaten ya buda gol değil diyoruz o hale geldik :D (ağlanacak halimize gülüyoruz:D) amaann Allah sağlık,sıhhat,huzur nasip eylesin, kötü insanlardan en çokta kalbi kötü insanlardan korusun :) Bir söz vardı 'Güvenin, kendinize güvenin. Başka çareniz yok çünkü; yaşamınız boyunca sizin yanınızda en güveneceğiniz kişi yine sizsiniz.' Kendine iyi bak tekrar görüşmek üzere! :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok güzel yazmışsınız. Samimi gelmiyor insanlar hahay hihi! Geçim derdi bilmem ne derdi diyorlar ya ona da inanmıyorum işten eve gelince beş dakika da mı olsa arayamaz soramaz insan en azından mesaj atar o da yok. Insanlar o kadar çok uzaklaştılar ki birbirlerinden artık özellikle Türkiye'nin batı kısmında hiç kalmadı. Milletin artık ölen akrabasına bile saygısı yok. Adam ölmüş akrabasının ruhu için Kuran okuyacağına bir araya gelmişler dedikodu yapıyorlar. Yok şunun kızı kaçmış, yok şunun oğlunu kızla görmüşler, yok gecekondudan kaç daire düşmüş. Biri Kuran okuyalım dedi artık açtı okuyor dışarı kaçtı insanlar bir amin demekten irindi. Bana çok ürkünç geliyor bu tarz şeyler. Tamamen birbirimizin iyiliğini ölsek bile düşünen yok. Ciddi anlamda garip.

      Sil
  5. Biz ılımlı bakmaya bakalım,biz ufak adımlar atalım ki güzelleşsin etraf. Yenilensin,tazelensin...Belki o zaman insanlar durup bir düşünüp "ya su kişi bana karşı da ona karşı da çok iyi.Bende öyle olabilsem keske" gibi bir anlık da olsa bir düşünceye dalıp küçük bir hareket yapsa o an belki bir insanın güvenini kazanabilir:-) Dediginiz gibi belki çağa uydular belki hepimiz uyduk,ama değişim elimizde...Sağlıcakla kalınız..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok haklısınız, çok güzel yazmışsınız. Teşekkür ederim. Sizde. :)

      Sil

✿Lütfen hiç bir sitenin linkini ve blogunuzun linkini paylaşmayınız.

(BLOG LİNKİNİ PAYLAŞANLARIN YORUMLARINI YAYINLAMIYORUM)

TARTIŞMA YARATACAK CÜMLELERDEN KAÇININIZ, saygı ve sevgi çerçevesinde yorum yapmaya özen gösterelim.

LİNK, SİYASİ, SPOİLER, ÖTEKİLEŞTİRME ve TARTIŞMA yaratacak cümleleri yayınlamıyorum. :]
zhl:)

Tasarım:Sawako Kuronuma